امروز : ۱۳۹۷/۰۳/۲۹

پیکره سنگی بابا داوود عنبران در استان اردبیل معروف به ابوالهول ایران

 

پیکره سنگی بابا داوود عنبران در استان اردبیل معروف به ابوالهول ایران و نگهبان دریای مازندران ظرفیت گردشگری تاریخی و طبیعی بی نظیر با قابلیت جهانی است که تا اکنون به دلایل نامشخص، مهجور مانده و معرفی نشده است.
پیکره سنگی بابا داوود عنبران در ۴۰ کیلومتری شهر اردبیل و در شهر عنبران از توابع شهرستان نمین واقع شده‌است. ارتفاع این پیکره بی نظیر حدود ۲۰ متر بوده و به شکل انسانی که به روبرو نظاره گر می باشد، تشکیل شده‌ است.

این پیکره شبیه مجسمه ابوالهول در مصر بوده و برغم عدم معرفی و پرداخت در مولفه های گردشگری هر ساله پذیرای گردشگرانی است که به آثار باستانی، طبیعی و تاریخی علاقمند هستند.
گروهی از دانشمندان و ایران شناسان این تندیس را همان نگهبان دریای مازندران می‌دانند که در شبرنگ نامه، کتاب حماسی سده هفتم هجری از آن یاد شده است. چنانچه در این کتاب آمده:
به راه اندرون کوههای بلند                          فرازش یکی کهنه سنگ نژند
 زبر کوه بیند کران تا کران                             نگهبان دریای مازندران
 با طی مسافتی حدود یک کیلومتر از شهر عنبران به سوی روستای مرزی و تاریخی "عنبران علیا" در دره معروف به "تانگی" بالاتر از چشمه "خان بلاغی" بر بلندای تپه‌ای معروف به بابا داوود پیکره عظیم و ابوالهول ایران قرار دارد که یادآور پیکره سنگی ابوالهول مصر است.
این پیکره سنگی جلوه گر سیمای نیم تنه انسانی است غول پیکر که در کنار آن تمساحی عظیم الجثه آرمیده است، در دامنه این بنای حیرت انگیز غاری بزرگ قرار دارد که بر اهمیت اکوتوریسمی این مجموعه دیدنی می افزاید.
این پیکره دارای برجستگی هایی شبیه چشم، دهان و چانه انسان است و وجود آن طبیعی به نظر می رسد که در اثر فرسایش به این شکل در آمده است، ولی نقش انسان در حالت دادن به پیکره را نیز نمی توان نادیده گرفت.
به گفته کارشناسان در اطراف این پیکره که در کنار رودخانه روستای عنبران واقع شده زیارتگاهی وجود داشته که به مرور زمان از بین رفته است. همچنین یک شکاف غار مانند سنگی موسوم به "چله خانه بابا داود" در پایین دست پیکره سنگی دیده می شود.

در اعتقادات و باور های مردم عنبران و نمین پیکره سنگی "بابا داوود" جایگاهی عمیق در تاریخ فرهنگ و تمدن این سرزمین داشته که جدای از تاریخ و فرهنگ غنی عنبران و سرزمین بزرگ تالش نیست.
اینجا منطقه ای است که به هر سو بنگریم انگار بریده تاریخ ایران زمین مانند زبان باستانی، گورهای متعلق به دوران پیش از اسلام، روستاهای مخروبه، لباس های محلی، زیارتگاه ها و... در این موزه بکر و دست نخورده برای نسل هزاره سوم به ودیعه نهاده شده است.
این منطقه به جهت دنج و آرام بودن بزرگانی از اولیا الله را در خود پرورش داده که به سیرو سلوک و عبادت و چله نشینی و راز و نیاز بدون تکلف و ریا با یگانه هستی بخش عالمیان پرداخته اند به همین جهت بعد معنوی این مکان ارجهیت بیشتری دارد بطوری که اهالی برای ادای نذرو قربانی خود به آنجا مراجعه می کردند.
احاطه این پیکره سنگی توسط کوه های سر به فلک کشیده همانند قلعه ای طبیعی سترگ بر افسانه ای بودن آن دامن می زند به جهت وجود آثاری از آبگیر و سد در قسمت شمالی پیکره اهالی اعتقاد دارند این مجسمه به دلیل شباهت به صورت انسان توسط اجدادشان تراشیده شده تابه شکل کنونی در آمده است.
شواهد موجود در اطراف پیکره بیانگر اطراق افرادی در کنار آن برای مدتی طولانی بوده که آثاری را از خود بجای گذاشته اند اما برای یک نتیجه گیری علمی تکیه بر آرا و نظر عامه مردم نمی تواند ذهن کنجکاو گردشگران را آرام کند.

رضا نورمحمدی , عطیه مومنی , گردشگری , ایرانگردی , هتل , بلیت , رستوران , تور